شمارهٔ ۲

ادامه‌ی باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

1. شمارهٔ ۴این بادیهٔ تو را سری پیدا نه
2. شمارهٔ ۵عشق تو که ذرّه ذرّه تابنده بدوست
3. شمارهٔ ۶دردا که دلم سایهٔ اقبال ندید
4. شمارهٔ ۷جانم چو ز کنهِ کار آگاه نبود
5. شمارهٔ ۸تا خرقهٔ سروری ز سر بفکندیم
6. شمارهٔ ۹چون دیده سپید شد نظر چند کنیم
7. شمارهٔ ۱۰عمری به هوس نخل معانی بستم
8. شمارهٔ ۱۱عمری بدویدم از سر بیخبری