پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

غزلیات

غزل شمارهٔ ۷۶

رَه میخانه و مسجد کدام است

که هر دو بر مَنِ مِسکین حرام است

نه در مسجد گذارندم که رِند است

نه در میخانه کین خَمّار، خام است

میان مسجد و میخانه راهی است

بجویید ای عزیزان کین کدام است

به میخانه اِمامی مَست خُفته است

نمی‌دانم که آن بُت را چه نام است

مَرا کعبهِ خَرابات است امروز

حریفم قاضی و ساقی اِمام است

برو عطار کو خود می‌شناسد

که سَروَرْ کیست، سَرگردان کدام است

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۷۸غم بسی دارم چه جای صد غم است
  2. غزل شمارهٔ ۷۹درج لعلت دلگشای مردم است
  3. غزل شمارهٔ ۸۰خاصیت عشقت که برون از دو جهان است
  4. غزل شمارهٔ ۸۱هر شور و شری که در جهان است
  5. غزل شمارهٔ ۸۲تا چشم برندوزی از هر چه در جهان است
  6. غزل شمارهٔ ۸۳عشق تو قلاوز جهان است
  7. غزل شمارهٔ ۸۴تا عشق تودر میان جان است
  8. غزل شمارهٔ ۸۵جهانی جان چو پروانه از آن است
همه‌ی غزلیات ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.