پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

غزلیات

غزل شمارهٔ ۷۱۳

ای دل اندر عشق، دل در یار ده

کار او کن جان و دل در کار ده

چند باشی در حجاب خود نهان

دلبرت صد بار آمد بار ده

یا برو گر مؤمنی اسلام آر

یا بیا گر کافری اقرار ده

خون خوری بر روی آن دلدار خور

خون دهی بر روی آن دلدار ده

آرزوهای تو بت‌های تواند

جمله بت‌هات بر دیوار ده

پس در آتش چون خلیل بت‌شکن

جانت را شایستگی یار ده

ساقیا خمخانه را بگشای در

عاشقان را بادهٔ ابرار ده

زاهدان را از وجود خویشتن

وارهان و دردی خمار ده

چند پوشی دلق دام زرق را

دلق پوشان را کنون زنار ده

چون شود شایستهٔ ره جان تو

اهل دل را تحفه چون عطار ده

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۷۱۵سر پا برهنگانیم اندر جهان فتاده
  2. غزل شمارهٔ ۷۱۶دوش آمد زلف تاب داده
  3. غزل شمارهٔ ۷۱۷جانا منم ز مستی سر در جهان نهاده
  4. غزل شمارهٔ ۷۱۸ای اشتیاق رویت از چشم خواب برده
  5. غزل شمارهٔ ۷۱۹ترسا بچه‌ای دیدم زنار کمر کرده
  6. غزل شمارهٔ ۷۲۰ای یک کرشمهٔ تو صد خون حلال کرده
  7. غزل شمارهٔ ۷۲۱ای ز سودای تو دل شیدا شده
  8. غزل شمارهٔ ۷۲۲ای هر دهان ز یاد لبت پر عسل شده
همه‌ی غزلیات ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.