پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۳

آنرا که شرف ز صحبت همنفسی است

گر سرکشد از خدمت او هیچکسی است

در پهلوی گل گیا عزیزست چو گل

از صحبت گل چو دور شد خار و خسی است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۵جوری ز زمانه بر بد اندیش نرفت
  2. شمارهٔ ۱۷۶کج دست که در مال کسانش نظر است
  3. شمارهٔ ۱۷۷فرزند که بی حیا و شرم و ادب است
  4. شمارهٔ ۱۷۸برخیز که بخت در سبب ساختن است
  5. شمارهٔ ۱۷۹دردی کش عشق جمله صافی بین است
  6. شمارهٔ ۱۸۰اکنون که بهار عمر در نشو و نماست
  7. شمارهٔ ۱۸۱پیش تو مرا شرم و حیا خواهد کشت
  8. شمارهٔ ۱۸۲شیر از که از آب و هوا خلدوش است
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.