پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۷

فرزند که بی حیا و شرم و ادب است

زان است که بی نسبتیی در نسب است

عقدی که بنسبت نبود نیست مباح

استر که حرامزاده شد زان سبب است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۹دردی کش عشق جمله صافی بین است
  2. شمارهٔ ۱۸۰اکنون که بهار عمر در نشو و نماست
  3. شمارهٔ ۱۸۱پیش تو مرا شرم و حیا خواهد کشت
  4. شمارهٔ ۱۸۲شیر از که از آب و هوا خلدوش است
  5. شمارهٔ ۱۸۳گر کار جهان ز غصه بی تاری نیست
  6. شمارهٔ ۱۸۴خنجر بکف تو کز صفا رم زده است
  7. شمارهٔ ۱۸۵جز هجر نصیب عاشق بیدل چیست
  8. شمارهٔ ۱۸۶گردر تر و خشک دهر گشتی همه هیچ
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.