پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۱۱۶۷

موسم خزان ایگل در چمن گذاری کن

آفت جوانی بین چشم اعتباری کن

آخر ایکمان ابرو صید دل غنیمت دان

تا بکف کمان داری از کمان شکاری کن

صحبت جهانداران درد سر نمیارزد

جرعه یی بکف آور وز میان کناری کن

عاقلی هنر نبود کار رهروان عشق است

بی هنر چکار آید خیز و فکر کاری کن

همچو خضر اگر خواهی عمر جاودان اهلی

نقد زندگانی را صرف راه یاری کن

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۱۶۹آشفته ام از هجر و تو آشفته تر از من
  2. شمارهٔ ۱۱۷۰ای سنبل زلف سیهت چین همه بر چین
  3. شمارهٔ ۱۱۷۱بآرزوی تو خوشحال میتوان بودن
  4. شمارهٔ ۱۱۷۲او در دل و چون باد صبا در بدرم من
  5. شمارهٔ ۱۱۷۳دل شکستند بسنگین دلیم سیمتنان
  6. شمارهٔ ۱۱۷۴ساقی قدح پر از می چون سلسبیل کن
  7. شمارهٔ ۱۱۷۵سگ این درم بسنگی دل من صبور میکن
  8. شمارهٔ ۱۱۷۶دل که جای تست چون سازیم جای دیگران
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.