ادیب الممالک
شمارهٔ ۸۲
حکایت من و این کدخدا در این سامان
بگویم ار چه دل از گفتنش پریشان شد
نظیر قصه آن شاهباز سلطانی است
که در خرابه به مهمان سرای بومان شد
ادیب الممالک
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۸۴به دستش گاه تیغ و گاه خامه
- شمارهٔ ۸۵اندر پی اقتباس نورم
- شمارهٔ ۸۶ - به وزیر اوقاف وقت نگاشته استکارهای مملکت از قاف تا قاف ای وزیر
- شمارهٔ ۸۷ - تهنیتجهان فضل و کرم ای که وحش و طیر مدام
- شمارهٔ ۸۸ - در مقدمه طبع شاهنامه در وصف دربار مظفرالدین شاهدر بوستان سروش همی روید از درخت
- شمارهٔ ۸۹ - فکاهیبه و لله و به با لله و به تا لله
- شمارهٔ ۹۰در نوزدهم صفر هزار و سیصد و هشت آقامیرزا علی حکیم باشی را حضرت اقدس روحی فداه در مطایبه ببر الحکماء فرمودند و دستوری دادند که من بنده قطعه ای در این باب عرضه دارم حکیم باشی هم ازین اطاعت رنجه خاطر بود لهذا این ابیات را بر پاره کاغذی نوشته بعرض رسانیدم هم
- شمارهٔ ۹۱ - در مدح حضرت امیر «ع » به پارسی خالصشهی که موردم تیغش اژدهائی بود
درباره‌ی ادیب الممالک
محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.