پرش به محتوای اصلی
ادیب الممالک ادیب الممالک

مقطعات

شمارهٔ ۹۱ - در مدح حضرت امیر «ع » به پارسی خالص

شهی که موردم تیغش اژدهائی بود

هژبر پیکر و جادوکش و نهنگ اوبار

توانم او را خواند آفتاب اگر شاید

کز آفتاب بتابد ستاره هفت و چهار

گه کشیدن بیرنگ آسمان کبود

ز تیر خامه گرفت از دو پیکران پر کار

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۹۳چون در زریق که اکنون ملک حاجی حسینقلی خان نظام الدوله است جناب بیگلربیکی آذربایجان که شمس المعالی در حسرت نعمت وی مرده بود متقبل شد که مرا هدیه باز فرستد و پس از آن روزگار به طفره همی گذرانید من این قطعه بگفتم و جناب اجل برای وی فرستادند تا تکلیف خود بدان
  2. شمارهٔ ۹۴خسروا ای که ز ابر احسانت
  3. شمارهٔ ۹۵آمد نغز و هژیر و فرخ و فیروز
  4. شمارهٔ ۹۶خداوندا در این فیروز ایوان
  5. شمارهٔ ۹۷ز«ده مویز» کسی کو طلب کند گندم
  6. شمارهٔ ۹۸خسروا کرده فلک خوار و زبونم چندان
  7. شمارهٔ ۹۹ - در تعزیتداورا از پس این غم که ترا رخ بنمود
  8. شمارهٔ ۱۰۰ز تیز کیان فایده است آن بروت
همه‌ی مقطعات ←

ادیب الممالک درباره‌ی ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.