پرش به محتوای اصلی
ادیب الممالک ادیب الممالک

مقطعات

شمارهٔ ۸۸ - در مقدمه طبع شاهنامه در وصف دربار مظفرالدین شاه

در بوستان سروش همی روید از درخت

وز آسمان ببارد دانش ز ماه و هور

تابد هنر ز گوی گریبان بخردان

چون ماه نو ز چرخ و می کهنه از خنور

با فر شهریار تواناست پای لنگ

وز توتیای مهرش بیناست چشم کور

دانا چنانکه تشنه شتابد در آبگاه

تازد به خاک راه شهنشه ز راه دور

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۹۰در نوزدهم صفر هزار و سیصد و هشت آقامیرزا علی حکیم باشی را حضرت اقدس روحی فداه در مطایبه ببر الحکماء فرمودند و دستوری دادند که من بنده قطعه ای در این باب عرضه دارم حکیم باشی هم ازین اطاعت رنجه خاطر بود لهذا این ابیات را بر پاره کاغذی نوشته بعرض رسانیدم هم
  2. شمارهٔ ۹۱ - در مدح حضرت امیر «ع » به پارسی خالصشهی که موردم تیغش اژدهائی بود
  3. شمارهٔ ۹۲نه مه غذای فرزند از خون حیض باشد
  4. شمارهٔ ۹۳چون در زریق که اکنون ملک حاجی حسینقلی خان نظام الدوله است جناب بیگلربیکی آذربایجان که شمس المعالی در حسرت نعمت وی مرده بود متقبل شد که مرا هدیه باز فرستد و پس از آن روزگار به طفره همی گذرانید من این قطعه بگفتم و جناب اجل برای وی فرستادند تا تکلیف خود بدان
  5. شمارهٔ ۹۴خسروا ای که ز ابر احسانت
  6. شمارهٔ ۹۵آمد نغز و هژیر و فرخ و فیروز
  7. شمارهٔ ۹۶خداوندا در این فیروز ایوان
  8. شمارهٔ ۹۷ز«ده مویز» کسی کو طلب کند گندم
همه‌ی مقطعات ←

ادیب الممالک درباره‌ی ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.