پرش به محتوای اصلی
ادیب الممالک ادیب الممالک

مقطعات

شمارهٔ ۸۵

اندر پی اقتباس نورم

همچون موسی ز نخله طور

اخلاص مرا به حضرت خود

دانی که عیان بود نه مستور

مهر تو درون سینه من

بنهفته چو می درون انگور

ای قطب رجای آدمیت

ای مرکز احتیاج جمهور

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۸۷ - تهنیتجهان فضل و کرم ای که وحش و طیر مدام
  2. شمارهٔ ۸۸ - در مقدمه طبع شاهنامه در وصف دربار مظفرالدین شاهدر بوستان سروش همی روید از درخت
  3. شمارهٔ ۸۹ - فکاهیبه و لله و به با لله و به تا لله
  4. شمارهٔ ۹۰در نوزدهم صفر هزار و سیصد و هشت آقامیرزا علی حکیم باشی را حضرت اقدس روحی فداه در مطایبه ببر الحکماء فرمودند و دستوری دادند که من بنده قطعه ای در این باب عرضه دارم حکیم باشی هم ازین اطاعت رنجه خاطر بود لهذا این ابیات را بر پاره کاغذی نوشته بعرض رسانیدم هم
  5. شمارهٔ ۹۱ - در مدح حضرت امیر «ع » به پارسی خالصشهی که موردم تیغش اژدهائی بود
  6. شمارهٔ ۹۲نه مه غذای فرزند از خون حیض باشد
  7. شمارهٔ ۹۳چون در زریق که اکنون ملک حاجی حسینقلی خان نظام الدوله است جناب بیگلربیکی آذربایجان که شمس المعالی در حسرت نعمت وی مرده بود متقبل شد که مرا هدیه باز فرستد و پس از آن روزگار به طفره همی گذرانید من این قطعه بگفتم و جناب اجل برای وی فرستادند تا تکلیف خود بدان
  8. شمارهٔ ۹۴خسروا ای که ز ابر احسانت
همه‌ی مقطعات ←

ادیب الممالک درباره‌ی ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.