پرش به محتوای اصلی
ادیب الممالک ادیب الممالک

غزلیات

شمارهٔ ۳۴

وزرا پاسبان پادشهند

وزرا خسروان بی کلهند

وزرا در سپهر دولت و ملک

تیر و کیوان و آفتاب و مهند

صدر دیوان ستون ایوانند

شمع خرگاه و زیب بارگهند

بر سلیمان چو آصفند مشیر

بر سکندر چو خضر پیر رهند

حامی دین و مجری قانون

حارس ملک و حافظ سپهند

جانشین نسیم فروردین

تالی آفتاب صبحگهند

صدف در عدل و انصافند

محک نقد طاعت و گنهند

بنگهداری جهان بادل

متفکر بدیده در نگهند

یوسف عدل را رهاننده

از عذاب و شکنج و بند و چهند

روی در قبله ریا نکنند

پای در ورطه خطا نبهند

از برای هلاک دشمن ملک

شیر سرخند و افعی سیهند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۶بپای آل علی هر که روی زاری سود
  2. شمارهٔ ۳۷آمد ز سفر موکب والای ولیعهد
  3. شمارهٔ ۳۸ - در نکوهش رشوهامجدی در رشوه خوردن اهل جد شد
  4. شمارهٔ ۳۹به زیر سایه شاهی که مهر از پرتوش زاید
  5. شمارهٔ ۴۰رنج ما بردیم و گنج ارباب دولت برده‌اند
  6. شمارهٔ ۴۱دلبرا عیدت خوش و فرخنده باد
  7. شمارهٔ ۴۲درین چمن که هوار و به اهتراز آورد
  8. شمارهٔ ۴۳ - موشح بنام بدرالدوله سلطان بیگمبوسه شیرین اگر زان لعلم ارزانی شود
همه‌ی غزلیات ←

ادیب الممالک درباره‌ی ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.