پرش به محتوای اصلی
ادیب الممالک ادیب الممالک

غزلیات

شمارهٔ ۱۱۶ - تاریخ رحلت امیر سید عبدالله خان اتابکی شاعر معروف

دریغ کز اثر تندباد سخت سیاه

شکست گلبنی از گلشن شرف ناگاه

ز خاندان نبی هم زدودمان صفی

برفت مردی دانش پژوه و کارآگاه

جهان فضل و محامد سپهر هوش و ادب

ابوالمفاخر و المجد امیر عبدالله

امیر داشت تخلص که از کمال و هنر

همیشه بر درش استاده بود خبل و سپاه

بروز نیمه شعبان برات خلد و بقا

گرفت و در صف مینو قدم نهاده براه

ز ماتمش قد تیر دبیر شد چو کمان

نمود اطلس نیلی فلک پرند سیاه

ستاره گفت عفی الله عن جرائمه

سپهر گفت سقی الله تربه و ثراه

برای سال وفاتش امیری ازیم طبع

کشید مصرع نغزی مناسب و دلخواه

فقال ضم به آخر الفراق و قل

لقد فقدت امیرالکلام عبدالله

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۱۸ - نکوهش شورای عالی عدلیه وقتفریاد از این مشاوره عالی
  2. شمارهٔ ۱۱۹ای ملک از همتت شد سبز چون بستان گیتی
  3. شمارهٔ ۱۲۰مخور جانا فریب از گنج گیتی
  4. شمارهٔ ۱۲۱حاج باقر جان بقر بودی چرا بیقور گشتی
  5. شمارهٔ ۱۲۲گویند در دهی رفت بزغاله ای ببامی
  6. شمارهٔ ۱۲۳ - مکالمه تخت و تاج بمناسبت وقعه هفتم محرم ۱۳۳۳تخت با تاج همی گفت که ای افسر کی
  7. شمارهٔ ۱۲۴دیدم میان کوچه پیر لبو فروشی
  8. شمارهٔ ۱۲۵چو سیف الدوله از سلسال باقی
همه‌ی غزلیات ←

ادیب الممالک درباره‌ی ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.