پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۳۵

نگذرد روزی که از اشک جهان پیمای من

نگذرد صد نیزه بالا آب از بالای من

چرخ چون خواهد به زنجیر غمم سازد اسیر

حلقه زنجیر سازد اول از بالای من

بهر آسایش شبی نگذاشت پهلو بر زمین

آسمان از بس که سرگرم است در ایذای من

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۳۷تا به کی پنهان زما ای آب حیوان زیستن
  2. شمارهٔ ۳۸لب زخون ترکرده ام تلخ ست می در کام من
  3. شمارهٔ ۳۹باز ای دل تازه در کوی بتی جا کرده‌ای
  4. شمارهٔ ۴۰زین نمی رنجم که بازم از مقابل رفته ای
  5. شمارهٔ ۴۱خوشا دلی که اثیرش کند تمنایی
  6. شمارهٔ ۴۲خوب نبود آشنایی با بدان خوب مرا
  7. شمارهٔ ۴۳باز عشقش تازه کرد از نو دل افسرده را
  8. شمارهٔ ۴۴دوش در بزم که بی روی تو خون بود شراب
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.