ظهیر فاریابی
شمارهٔ ۸۲
ای ورد ملایکه دعای سر تو
سر نیست زمانه را به جای سر تو
با دشمن تو نیام شمشیر تو گفت
سر دل من باد قضای سر تو
ظهیر فاریابی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۸۴گر عارضه ای روی نمودت ای شاه،
- شمارهٔ ۸۵در ثورگه ست خانه طالع شاه
- شمارهٔ ۸۶ای باغ وجود را عمارت کرده
- شمارهٔ ۸۷ای زلف توام در تب و تاب افکنده
- شمارهٔ ۸۸ای چشم من از سیم برت سیمابی
- شمارهٔ ۸۹ای دوست مرا به کام دشمن کردی
- شمارهٔ ۹۰ای شمع تو صوفی صفتی پنداری
- شمارهٔ ۹۱ای غنچه گل سرشکفتن داری
درباره‌ی ظهیر فاریابی
ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیده‌سرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرة‌الشعرای تبریز به خاک سپرده شد. وی از شاعران استاد و سخن‌سرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.