پرش به محتوای اصلی
ظهیر فاریابی ظهیر فاریابی

رباعیات

شمارهٔ ۸۴

گر عارضه ای روی نمودت ای شاه،

خوش باش کزو نیافت نقصان به تو راه!

زین پس بودت فزونی حشمت و جاه

زیرا که پس از محاق بفزاید ماه

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۶ای باغ وجود را عمارت کرده
  2. شمارهٔ ۸۷ای زلف توام در تب و تاب افکنده
  3. شمارهٔ ۸۸ای چشم من از سیم برت سیمابی
  4. شمارهٔ ۸۹ای دوست مرا به کام دشمن کردی
  5. شمارهٔ ۹۰ای شمع تو صوفی صفتی پنداری
  6. شمارهٔ ۹۱ای غنچه گل سرشکفتن داری
  7. شمارهٔ ۹۲نه زهره که از غمت بنالم به کسی
  8. شمارهٔ ۹۳ای نوبت تو گذشته از چرخ بسی
همه‌ی رباعیات ←

ظهیر فاریابی درباره‌ی ظهیر فاریابی

ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیده‌سرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرة‌الشعرای تبریز به خاک سپرده شد. وی از شاعران استاد و سخن‌سرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.