پرش به محتوای اصلی
ظهیر فاریابی ظهیر فاریابی

رباعیات

شمارهٔ ۴۴

دل گرچه هلاک جان و تن می خواهد

رسوایی کار خویشتن می خواهد

من فارغم از ملامت دشمن و دوست

خود حسن تو عذر دل من می خواهد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۶گفتم که مگر دل نه چو دلدار آید
  2. شمارهٔ ۴۷این خط که همی رخ تو را آراید
  3. شمارهٔ ۴۸چو شمع تنم ز دل به جان می آید
  4. شمارهٔ ۴۹شیرین دهنش چو در سخن می آید
  5. شمارهٔ ۵۰در مستی اگر زمن گناهی آید
  6. شمارهٔ ۵۱با خار قناعت ار بسازی یکبار
  7. شمارهٔ ۵۲ای باد بیا و بوی گلزار بیار
  8. شمارهٔ ۵۳کو پر می صافی مروق ساغر؟
همه‌ی رباعیات ←

ظهیر فاریابی درباره‌ی ظهیر فاریابی

ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیده‌سرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرة‌الشعرای تبریز به خاک سپرده شد. وی از شاعران استاد و سخن‌سرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.