ظهیر فاریابی
شمارهٔ ۴۶
گفتم که مگر دل نه چو دلدار آید
تا در غم و شادیی مرا یاد آمد
اکنون چو برون نهاد از دایره پای
بگذارم تا سرش به دیوار آید
ظهیر فاریابی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۴۸چو شمع تنم ز دل به جان می آید
- شمارهٔ ۴۹شیرین دهنش چو در سخن می آید
- شمارهٔ ۵۰در مستی اگر زمن گناهی آید
- شمارهٔ ۵۱با خار قناعت ار بسازی یکبار
- شمارهٔ ۵۲ای باد بیا و بوی گلزار بیار
- شمارهٔ ۵۳کو پر می صافی مروق ساغر؟
- شمارهٔ ۵۴هر حلقه زلفت زفن یکدیگر
- شمارهٔ ۵۵هر لحظه دلم به جست و جویی دیگر
درباره‌ی ظهیر فاریابی
ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیده‌سرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرة‌الشعرای تبریز به خاک سپرده شد. وی از شاعران استاد و سخن‌سرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.