پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

رباعیات

شمارهٔ ۲۷

پیری آمد ز چهره زیبایی رفت

وز قامت همچو سرو رعنایی رفت

رفتار ز پا ز دست گیرایی رفت

اکنون چه توان کرد توانایی رفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۹تیرش سوی من که از خطا افتاده است
  2. شمارهٔ ۳۰آزادی ما رفت اسیری مانده است
  3. شمارهٔ ۳۱یک لحظه ز افلاس دلم بی‌غم نیست
  4. شمارهٔ ۳۲عشق است که آن نعمت الوان منست
  5. شمارهٔ ۳۳شکر تو گذاریم زبانی تا هست
  6. شمارهٔ ۳۴دیدیم جهان کلفت آن بی‌ریب است
  7. شمارهٔ ۳۵پیریست دلا چه موقع ما و من است
  8. شمارهٔ ۳۶از جانب او خشم و عتاب و کین است
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.