پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۳

تا گوش مرا داده غم او مالش

در گوشهٔ تنها منم و صد بالش

این شور که در سرم فکنده‌ای یارا

فرصت ندهد که سر کنم بر بالش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۵ای برده تو را ز هند تا روم طمع
  2. شمارهٔ ۱۱۶چندی به هوس شدم بهر قوم رفیق
  3. شمارهٔ ۱۱۷ما را رسوا و خوار کردی ای عشق
  4. شمارهٔ ۱۱۸از آمدن تو شد دلم شاد ای عشق
  5. شمارهٔ ۱۱۹هرچند که بوده‌ایم عالی ادراک
  6. شمارهٔ ۱۲۰یک روز به کام ما نشد دور فلک
  7. شمارهٔ ۱۲۱ای کرده مرا رنج فراقت باریک
  8. شمارهٔ ۱۲۲آنی تو که از نام وفا داری ننگ
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.