پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۲

تا دور شدم از قدم دلبر خویش

بر بالش راحت نگذارم سر خویش

بی‌او چون طفل اشک خوابم نبرد

از پردهٔ دیده گر کنم بستر خویش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۴دنیا که بلای جان بود اقبالش
  2. شمارهٔ ۱۱۵ای برده تو را ز هند تا روم طمع
  3. شمارهٔ ۱۱۶چندی به هوس شدم بهر قوم رفیق
  4. شمارهٔ ۱۱۷ما را رسوا و خوار کردی ای عشق
  5. شمارهٔ ۱۱۸از آمدن تو شد دلم شاد ای عشق
  6. شمارهٔ ۱۱۹هرچند که بوده‌ایم عالی ادراک
  7. شمارهٔ ۱۲۰یک روز به کام ما نشد دور فلک
  8. شمارهٔ ۱۲۱ای کرده مرا رنج فراقت باریک
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.