پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۹

هرچند که بوده‌ایم عالی ادراک

وز طبع بلند هم‌نشین افلاک

کردیم تنزل و به شعر افتادیم

از شومی این کار نشستیم به خاک

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۱ای کرده مرا رنج فراقت باریک
  2. شمارهٔ ۱۲۲آنی تو که از نام وفا داری ننگ
  3. شمارهٔ ۱۲۳در عشق یعنی شباب کردی ای دل
  4. شمارهٔ ۱۲۴این راه که هست سخت جانکاه ای دل
  5. شمارهٔ ۱۲۵عاشق شدی و ز من رمیدی ای دل
  6. شمارهٔ ۱۲۶صد شکر که از قید خودی وارستم
  7. شمارهٔ ۱۲۷از سلسله بی‌سر و پایان توایم
  8. شمارهٔ ۱۲۸یا رب از معصیب تبه شد حالم
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.