پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۵

عاشق شدی و ز من رمیدی ای دل

رفتی و به خاک و خون طپیدی ای دل

تو گفتهٔ من نمی‌شنیدی ای دل

دیدی که ز دلبران چه دیدی ای دل

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۷از سلسله بی‌سر و پایان توایم
  2. شمارهٔ ۱۲۸یا رب از معصیب تبه شد حالم
  3. شمارهٔ ۱۲۹زر می‌طلبی تو من ندارم چه کنم
  4. شمارهٔ ۱۳۰یا رب لطفی که در هوایت میرم
  5. شمارهٔ ۱۳۱حجام پسر به سر هوایت دارم
  6. شمارهٔ ۱۳۲خواهم که به دریای جنون غرق شوم
  7. شمارهٔ ۱۳۳حسن تو که بنده انتخابش کردم
  8. شمارهٔ ۱۳۴کردم همه وضع و طبع دوران معلوم
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.