شمارهٔ ۱۳۴
دل چه گویم که کجا دور ز من می‌گردد
تشنه گرد سر آن چاه ذقن می‌گردد
من در زنجیر زدم حرف تو از طرهٔ خویش
که سخن سلسله‌جنبان سخن می‌گردد
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۳۶آتش شوق تو‌ام بس که جگر سوخته بود
- شمارهٔ ۱۳۷دل خون گشته می‌ترسم که از مژگان فرو ریزد
- شمارهٔ ۱۳۸هر دم به جگر خون کندم دلبر دیگر
- شمارهٔ ۱۳۹کرا دماغ که سوزد چراغ در شب هجر
- شمارهٔ ۱۴۰من کی‌ام نالان غریبی از وطن افتاده دور
- شمارهٔ ۱۴۱بس که بر بمسل شدن‌ها دل نهادم در قفس
- شمارهٔ ۱۴۲از غم دوری جانکاه مپرس
- شمارهٔ ۱۴۳فصل بهار آمد و من زنده در قفس
درباره‌ی واقف لاهوری
شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.