پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

قطعات

شمارهٔ ۱۲۹

شب که رویش ز می افروخته بود

شمع زو روشنی آموخته بود

آتشی در دلم افتاد امشب

تا خبردار شوم سوخته بود

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۳۱تلخ عیش جدایی او را
  2. شمارهٔ ۱۳۲دل از اندیشهٔ دارین غم پهلوی غم دارد
  3. شمارهٔ ۱۳۳ز صبح عید دلم بی تو شام ماتم دید
  4. شمارهٔ ۱۳۴دل چه گویم که کجا دور ز من می‌گردد
  5. شمارهٔ ۱۳۵چرا از تنگی دل خاطرم اندوهگین باشد
  6. شمارهٔ ۱۳۶آتش شوق تو‌ام بس که جگر سوخته بود
  7. شمارهٔ ۱۳۷دل خون گشته می‌ترسم که از مژگان فرو ریزد
  8. شمارهٔ ۱۳۸هر دم به جگر خون کندم دلبر دیگر
همه‌ی قطعات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.