وطواط
شمارهٔ ۶۹ - در حکمت
اگر آید ز دوستی گنهی
بگناهی نباید آزردن
ور زبان را بعذر بگشاید
باید آن عذر نیک بپذردن
زانکه نزدیک بخردان بترست
عفو ناکردن از گنه کردن
وطواط
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۷۱ - در حق شمس الدینشمس دین ، ای ترا بهر نفسی
- شمارهٔ ۷۲ - در مدح تاج الدولهای گشته کار خلق مفوض برای تو
- شمارهٔ ۷۳ - در حق صابر بن اسمعیل ترمذیای صابر ، ای سپهر سخن ، ای جهان فضل
- شمارهٔ ۷۴ - در تهنیت وزارتصدرا ، وزارت از تو جمالی گرفت نو
- شمارهٔ ۷۵ - در شکر گزاری از پادشاهاحوال بنده باز نظامی گرفت نو
- شمارهٔ ۷۶ - در وصف قصر خوارزمشاه اتسززهی ! قصر خوارزمشاهی ، که دولت
- شمارهٔ ۷۷ - در مرثیۀ رافع بن علاءای رافع علا ، ز وفات توام غمیست
- شمارهٔ ۷۸ - د رحق شمس الدینشمس دین ، ای خدمت درگاه تو
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.