وطواط
شمارهٔ ۲۸ - در مرثیۀ رافع بن علاء
از مرگ رافع بن علا، آن جهان جود
از رفعت و علا بجهان در اثر نماند
نه شخص او برفت، که شخص کرم برفت
نه ذات او ماند، که ذا هنر نماند
وطواط
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۳۰ - در مطایبهروسبی خواهران زنی چندند
- شمارهٔ ۳۱ - در حق حاسدان خویشمرا نقصی نیابد، گر سفیهان
- شمارهٔ ۳۲ - در حق کمال الدینکمال دین رسول، ای مخالفان ترا
- شمارهٔ ۳۳ - در حق شمس الدینآمدم سوی سرای شمس دین
- شمارهٔ ۳۴ - در حق ادیب صابر بن اسماعیل ترمذیملک شاعران بنظم و بنثر
- شمارهٔ ۳۵ - در معارفنکند با عدو مدارا سود
- شمارهٔ ۳۶ - در مرثیۀ فخرالدینگزین فخر دین ، آن شجاعی، که چرخ
- شمارهٔ ۳۷ - در جواب ادیب صابر بن اسمعیل ترمذیجواب کریم جمال خراسان
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.