پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۹۴

گر دل نشدی باین دو مصرع شادم

دادی غم روزگار خوش بر بادم

از فکر و خیال شعرم این فایده بس

کآن میکند از هر غم پوچ آزادم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹۶ای درد تو لیلی دل مجنونم
  2. شمارهٔ ۹۷آن روز که بیدار از این خواب شوم
  3. شمارهٔ ۹۸ما دشمن خویش را، بیاری زده ایم
  4. شمارهٔ ۹۹عمری به عبث همنفس قال شدیم
  5. شمارهٔ ۱۰۰هر چند گناه تو عظیم است عظیم
  6. شمارهٔ ۱۰۱با اهل ستم مجوش بهر احسان
  7. شمارهٔ ۱۰۲از صدق، سخن کند اثر در دل و جان
  8. شمارهٔ ۱۰۳خواهی اگر از راحت کونین نشان
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.