پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۹۶

ای درد تو لیلی دل مجنونم

خرم ز غم تو خاطر محزونم

از بسکه شکفته گل گل، از خار رهت

گویی گل خار است دل پر خونم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹۸ما دشمن خویش را، بیاری زده ایم
  2. شمارهٔ ۹۹عمری به عبث همنفس قال شدیم
  3. شمارهٔ ۱۰۰هر چند گناه تو عظیم است عظیم
  4. شمارهٔ ۱۰۱با اهل ستم مجوش بهر احسان
  5. شمارهٔ ۱۰۲از صدق، سخن کند اثر در دل و جان
  6. شمارهٔ ۱۰۳خواهی اگر از راحت کونین نشان
  7. شمارهٔ ۱۰۴جانت نشود پاک ز گرد عصیان
  8. شمارهٔ ۱۰۵خواهی که شود بر سر خلقت مسکن
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.