پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۹۹

عمری به عبث همنفس قال شدیم

از بس کردیم قال از حال شدیم

گفتیم: مگر گوش بر آوازی هست

دیدیم کرند گوشها، لال شدیم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۱با اهل ستم مجوش بهر احسان
  2. شمارهٔ ۱۰۲از صدق، سخن کند اثر در دل و جان
  3. شمارهٔ ۱۰۳خواهی اگر از راحت کونین نشان
  4. شمارهٔ ۱۰۴جانت نشود پاک ز گرد عصیان
  5. شمارهٔ ۱۰۵خواهی که شود بر سر خلقت مسکن
  6. شمارهٔ ۱۰۶خالی ز خرد شد سر و، از نیرو تن
  7. شمارهٔ ۱۰۷هردم، رهم ای عشق بیک رنگ مزن
  8. شمارهٔ ۱۰۸همراه شباب، رفت نیرو از تن
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.