پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۶

خالی ز خرد شد سر و، از نیرو تن

گوشم ز شنیدن و، دو چشم از دیدن

القصه، ز بس بهم فشرد ایامم

آبم همه رفت و، ماند ثقلی از من

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۸همراه شباب، رفت نیرو از تن
  2. شمارهٔ ۱۰۹از گنج عطای تو، چه کم دارم من؟
  3. شمارهٔ ۱۱۰موجود، کسی به جز تو نشمارم من!
  4. شمارهٔ ۱۱۱کم گو، که بود سخن چو در مکنون
  5. شمارهٔ ۱۱۲آمد پیری و، زشت شد صورت تو
  6. شمارهٔ ۱۱۳شد وعده اگر خلاف در حضرت تو
  7. شمارهٔ ۱۱۴واعظ چه کسست؟ کمترین بنده تو!
  8. شمارهٔ ۱۱۵پر در پی وصل آرزوها تک و دو
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.