پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۸

در خانه، فراش و متکا نیست مرا

فرشی جز نقش بوریا نیست مرا

ز اسباب ضیافت عزیزان چو حباب

در خانه بجز آب و هوا نیست مرا!

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰نبود چون نام، دشمنی انسان را
  2. شمارهٔ ۱۱از فیض هوا، سبز نگردد گل ما
  3. شمارهٔ ۱۲یارب! نه سزای تست گر کرده ما
  4. شمارهٔ ۱۳هر ذره ز مهر تست جانی بی‌تاب
  5. شمارهٔ ۱۴ای دل رخ از این سرای فانی برتاب
  6. شمارهٔ ۱۵ای روی تو در نمودن خود بیتاب
  7. شمارهٔ ۱۶خوش آنکه بغم شکفته باشی همه شب
  8. شمارهٔ ۱۷حسنت، روزی که دست و شمشیر افراخت
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.