پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴

ای دل رخ از این سرای فانی برتاب

جز در طلب جهان باقی مشتاب

دنیا لفظ است و، آخرت معنی آن

در لفظ مپیچ این همه، معنی دریاب!

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۶خوش آنکه بغم شکفته باشی همه شب
  2. شمارهٔ ۱۷حسنت، روزی که دست و شمشیر افراخت
  3. شمارهٔ ۱۸ای آنکه غم لباس جان تو گداخت
  4. شمارهٔ ۱۹آنکو بدلش بیم گنه کمیاب است
  5. شمارهٔ ۲۰ملک است چو خانه‌ای که دردار فناست
  6. شمارهٔ ۲۱هر چند قبا درشت تر، ژنده تر است
  7. شمارهٔ ۲۲ما را نه حرف تند یاران ضرر است
  8. شمارهٔ ۲۳در رسته عاشقی،که نفعش ضرر است
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.