پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱

از فیض هوا، سبز نگردد گل ما

با آب روان، حل نشود مشکل ما

خواهیم زباغ، گر گشاد دل خویش

گل پره شود، برای قفل دل ما

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳هر ذره ز مهر تست جانی بی‌تاب
  2. شمارهٔ ۱۴ای دل رخ از این سرای فانی برتاب
  3. شمارهٔ ۱۵ای روی تو در نمودن خود بیتاب
  4. شمارهٔ ۱۶خوش آنکه بغم شکفته باشی همه شب
  5. شمارهٔ ۱۷حسنت، روزی که دست و شمشیر افراخت
  6. شمارهٔ ۱۸ای آنکه غم لباس جان تو گداخت
  7. شمارهٔ ۱۹آنکو بدلش بیم گنه کمیاب است
  8. شمارهٔ ۲۰ملک است چو خانه‌ای که دردار فناست
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.