پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۶۵

نی سفره، نه کاسه، نی طبق میماند

نی مال و، نه ملک و، نه نسق میماند

اسباب جهان، ینست نگه واری بیش

این نقش و کلک ها بشفق میماند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۷چون دیده بینشم عطا فرمودند
  2. شمارهٔ ۶۸ای گشته ز شب بخورد و خوابی خرسند
  3. شمارهٔ ۶۹کس جا بدل فتادگان تا نکند
  4. شمارهٔ ۷۰درد دل خسته را، نگفتن چه کند؟
  5. شمارهٔ ۷۱جاهل، چو هوس بچتر شاهی فگند
  6. شمارهٔ ۷۲طفلان، که فرح فزا و غم کاهانند
  7. شمارهٔ ۷۳گر باده غم نصیب ما زین خم بود
  8. شمارهٔ ۷۴گر قبله دل، نه کوی آن شاه بود
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.