پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۷۲

طفلان، که فرح فزا و غم کاهانند

از محنت ایام نه آگاهانند

معلوم ز نقاره اطفالم شد

کاین طایفه در عالم خود شاهانند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۴گر قبله دل، نه کوی آن شاه بود
  2. شمارهٔ ۷۵از خوی درشت، دوست نایاب شود
  3. شمارهٔ ۷۶تا از دم گرمی سخنی سر نشود
  4. شمارهٔ ۷۷با خلق الفت، دماغ سازی خواهد
  5. شمارهٔ ۷۸هر کس که در این زمانه عزت جوید
  6. شمارهٔ ۷۹زاد ره مرگ، گریه و آه ببر
  7. شمارهٔ ۸۰از کار جهان، بترک و تجرید گذر
  8. شمارهٔ ۸۱از خانه خراب کردن خلق به زور
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.