پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۶۱

از جوش شباب، پر دلت بی غم شد

زین جوشن مرو ز سر، که باید کم شد

ناخورده بری ز عمر، باید شد پیر

ننشسته هنوز راست، باید خم شد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۳ای آنکه بجمع سیم و زر حرصت خواند
  2. شمارهٔ ۶۴نی در سر شوق و، نی بدل پروا ماند
  3. شمارهٔ ۶۵نی سفره، نه کاسه، نی طبق میماند
  4. شمارهٔ ۶۶این مدعیان که راه نشناخته اند
  5. شمارهٔ ۶۷چون دیده بینشم عطا فرمودند
  6. شمارهٔ ۶۸ای گشته ز شب بخورد و خوابی خرسند
  7. شمارهٔ ۶۹کس جا بدل فتادگان تا نکند
  8. شمارهٔ ۷۰درد دل خسته را، نگفتن چه کند؟
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.