پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۱

بی رخصت دل زبان بگفتن مگشا

انگشت زبانست ترا عیب نما

گردد ز سخن نقص سخنگو ظاهر

ز آواز شود شکست چینی پیدا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳نرمی، ز سر تو واکند غوغا را
  2. شمارهٔ ۴کاهید ز عشق تو تن و جان ما را
  3. شمارهٔ ۵تا کام دهی، نفس بخود معجب را
  4. شمارهٔ ۶دایم نبود جوانی ایام ترا
  5. شمارهٔ ۷بر نقش جهان که راه زد جاهل را
  6. شمارهٔ ۸در خانه، فراش و متکا نیست مرا
  7. شمارهٔ ۹پیری از عمر کرده بیزار مرا
  8. شمارهٔ ۱۰نبود چون نام، دشمنی انسان را
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.