پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۶۳بر آن جمال نکو غازه‌ای نه در کار است
  2. شمارهٔ ۶۴گوشمالی ز فلک، گوش ترا به ز در است
  3. شمارهٔ ۶۵چکند پیش فروغ رخ آن ماه، نقاب
  4. شمارهٔ ۶۶تندی، حریف خوی ملایم نمی شود
  5. شمارهٔ ۶۷امروز بیتو خاطر صحبت مشوش است
  6. شمارهٔ ۶۸لذت دگر از شراب جستن غلط است
  7. شمارهٔ ۶۹عیش گیتی پر نمک و شور و شر است
  8. شمارهٔ ۷۰دست ما و دامنش از بس بهم خو کرده اند
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.