پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۵۵بهر وفای وعده، قیامت چه حاجت است؟
  2. شمارهٔ ۵۶غم افتاده خود خوردن از آزادگی است
  3. شمارهٔ ۵۷زیبد آن را درو درگاه، که از همت جود
  4. شمارهٔ ۵۸چون سر شمع که گیرند و همان نور بجاست
  5. شمارهٔ ۵۹هر لوح مزاری ز مقیمان دل خاک
  6. شمارهٔ ۶۰ناصح آزار زبانی اگرم کرد، بجاست
  7. شمارهٔ ۶۱راستان را، ز نهاد کج دوران چه زیان؟
  8. شمارهٔ ۶۲حشمت و کوکبه از شاه و، فراغت ز گداست
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.