پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۵۸چون سر شمع که گیرند و همان نور بجاست
  2. شمارهٔ ۵۹هر لوح مزاری ز مقیمان دل خاک
  3. شمارهٔ ۶۰ناصح آزار زبانی اگرم کرد، بجاست
  4. شمارهٔ ۶۱راستان را، ز نهاد کج دوران چه زیان؟
  5. شمارهٔ ۶۲حشمت و کوکبه از شاه و، فراغت ز گداست
  6. شمارهٔ ۶۳بر آن جمال نکو غازه‌ای نه در کار است
  7. شمارهٔ ۶۴گوشمالی ز فلک، گوش ترا به ز در است
  8. شمارهٔ ۶۵چکند پیش فروغ رخ آن ماه، نقاب
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.