پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۹۱کهن پیر گردون به موی سفید
  2. شمارهٔ ۱۹۲عیب باشد مشرب طفلانه با موی سفید
  3. شمارهٔ ۱۹۳ز ارتکاب جرم، پاکان زودتر رسوا شدند
  4. شمارهٔ ۱۹۴در جهان برخود امید یک نفس بودن مدار
  5. شمارهٔ ۱۹۵رو به پس کردن نباشد رفتن ایام را
  6. شمارهٔ ۱۹۶حضور می‌طلبی، دل به نیک و بد مگذار
  7. شمارهٔ ۱۹۷بخشم و شهوت و حرص، اینقدر مده خود را
  8. شمارهٔ ۱۹۸ز غلیان و قهوه بپوشان نظر
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.