پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۹۹شد کاروان عمر، بکن خویش را خبر
  2. شمارهٔ ۲۰۰ما همرهان، ز چشم جهان گرم رفتنیم
  3. شمارهٔ ۲۰۱بس جانگداز باشد فر و شکوه دشمن
  4. شمارهٔ ۲۰۲نفست از طول امل چند بود در تک و تاز؟
  5. شمارهٔ ۲۰۳یار پیغمبر همین یک کس از آن چار است و بس
  6. شمارهٔ ۲۰۴گریه از کردار ما، مقبول جانان است وبس
  7. شمارهٔ ۲۰۵شمع است که گریان شده در بزم وصالش؟
  8. شمارهٔ ۲۰۶ز بس داغست از رنگینی لبهای میگونش
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.