پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۹۷بخشم و شهوت و حرص، اینقدر مده خود را
  2. شمارهٔ ۱۹۸ز غلیان و قهوه بپوشان نظر
  3. شمارهٔ ۱۹۹شد کاروان عمر، بکن خویش را خبر
  4. شمارهٔ ۲۰۰ما همرهان، ز چشم جهان گرم رفتنیم
  5. شمارهٔ ۲۰۱بس جانگداز باشد فر و شکوه دشمن
  6. شمارهٔ ۲۰۲نفست از طول امل چند بود در تک و تاز؟
  7. شمارهٔ ۲۰۳یار پیغمبر همین یک کس از آن چار است و بس
  8. شمارهٔ ۲۰۴گریه از کردار ما، مقبول جانان است وبس
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.