پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۹۴در جهان برخود امید یک نفس بودن مدار
  2. شمارهٔ ۱۹۵رو به پس کردن نباشد رفتن ایام را
  3. شمارهٔ ۱۹۶حضور می‌طلبی، دل به نیک و بد مگذار
  4. شمارهٔ ۱۹۷بخشم و شهوت و حرص، اینقدر مده خود را
  5. شمارهٔ ۱۹۸ز غلیان و قهوه بپوشان نظر
  6. شمارهٔ ۱۹۹شد کاروان عمر، بکن خویش را خبر
  7. شمارهٔ ۲۰۰ما همرهان، ز چشم جهان گرم رفتنیم
  8. شمارهٔ ۲۰۱بس جانگداز باشد فر و شکوه دشمن
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.