پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۶۶. . .
  2. شمارهٔ ۱۶۷بیچارگان، بآه شهان را زبون کنند
  3. شمارهٔ ۱۶۸این بساطی که فرو چیده‌ای از ساده‌دلی
  4. شمارهٔ ۱۶۹بآب تیغ تو، آب حیات میگویند
  5. شمارهٔ ۱۷۰به پیش لعل لبت، وصف جان به شیرینی
  6. شمارهٔ ۱۷۱آب میگردد بدور لعل او از دود خط
  7. شمارهٔ ۱۷۲. . .
  8. شمارهٔ ۱۷۳از خود برآ که جان گرفتار در بدن
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.