شمارهٔ ۱۲۲

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۱۲۴عالمی پر شده از پرتو خورشید رخش
2. شمارهٔ ۱۲۵چو خاک تیره، مشو فرش در بیابانی
3. شمارهٔ ۱۲۶زبون رود سخن نرم خصم از دل
4. شمارهٔ ۱۲۷آه گرمم چشمه خورشید را بی آب کرد
5. شمارهٔ ۱۲۸کامران شد، هر که او قطع نظر از کام کرد
6. شمارهٔ ۱۲۹یک ذره اعتماد نشاید بجاه کرد
7. شمارهٔ ۱۳۰مبند دل به عطای جهان، که چون شبنم
8. شمارهٔ ۱۳۱تلاش تیرگی با آتش دل در نمی‌گیرد