شمارهٔ ۱۳۰

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۱۳۲کشتی ام بسکه کند موج صفت رم ز کنار
2. شمارهٔ ۱۳۳در صف حشر، چو بیند کرمت عرض گناه
3. شمارهٔ ۱۳۴نگه را، عکس رخسار تو، شاخ ارغوان سازد
4. شمارهٔ ۱۳۵ز نانخورش به ترش‌رویی زمانه بساز
5. شمارهٔ ۱۳۶خانه تن، چو بسیل اجل از هم ریزد
6. شمارهٔ ۱۳۷ز ضعف بیغمی، نتواند آهم از جگر خیزد
7. شمارهٔ ۱۳۸از دامن خود گرد جهان زود بر افشان
8. شمارهٔ ۱۳۹نیست باکم، گر ز دشمن بر دلم خاری رسد