شمارهٔ ۱۳۷

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۱۳۹نیست باکم، گر ز دشمن بر دلم خاری رسد
2. شمارهٔ ۱۴۰ای پریشان خرج نقد کیسه هستی تویی
3. شمارهٔ ۱۴۱کافرم، گر در دوعالم غیر او دارم کسی
4. شمارهٔ ۱۴۲شست گل دفتر خود، تا خط او خوانا شد
5. شمارهٔ ۱۴۳حرف بالای تو گفتم، سخنم گشت بلند
6. شمارهٔ ۱۴۴زهر است عطای خلق، هر چند دوا باشد
7. شمارهٔ ۱۴۵مختصر تا نبود حرف، نگردد مقبول
8. شمارهٔ ۱۴۶زند صبح جزا چون بر محک نقد عملها را