شمارهٔ ۱۴۰

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۱۴۲شست گل دفتر خود، تا خط او خوانا شد
2. شمارهٔ ۱۴۳حرف بالای تو گفتم، سخنم گشت بلند
3. شمارهٔ ۱۴۴زهر است عطای خلق، هر چند دوا باشد
4. شمارهٔ ۱۴۵مختصر تا نبود حرف، نگردد مقبول
5. شمارهٔ ۱۴۶زند صبح جزا چون بر محک نقد عملها را
6. شمارهٔ ۱۴۷بغیر از کنج تنهایی، دگر یاری نمیباشد
7. شمارهٔ ۱۴۸بآزار غمت گفتم که: گیرم انتقام از خود!
8. شمارهٔ ۱۴۹کسی از خمشی بهتر، خلق حسنی باشد؟