پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۵۰پیری مگو مرا ز جوانی پدید شد
  2. شمارهٔ ۱۵۱دیده ام از بسکه حیران رخ دلدار شد
  3. شمارهٔ ۱۵۲بی ترک مال، خنده بلب آشنا نشد
  4. شمارهٔ ۱۵۳تنها نه ماه پیش رخت سر فگنده شد
  5. شمارهٔ ۱۵۴شب فراق تو، بر خود حساب روز کنم
  6. شمارهٔ ۱۵۵دلم چون نامه از حرفش فراموشی نمیداند
  7. شمارهٔ ۱۵۶من رهرو راهی، که بمنزل نرساند
  8. شمارهٔ ۱۵۷از ضعف چنانم، که چو گریم ز غم او
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.